  |
||||||||||
|
ESOX LUCIUS |
|||||||||
|
Wzrok szczupaka - Daniel Bagur Linia naboczna szczupaka - Daniel Bagur Znaczenie rośliności - Daniel Bagur "Linia naboczna szczupaka" - Daniel Bagur, tłum. Mateusz Baran System linii nabocznej składa się z szeregu porów biegnących wzdłuż kanału znajdującego się tuż pod skórą szczupaka. Pory te rozszerzają się w otaczającej wodzie umożliwiając jej wpływanie do, jak i wypływanie z kanału. Wzdłuż kanału umiejscowionych jest szereg czułych komórek z wystającymi drobnymi włoskami. Każdy ruch wody jest wykrywany przez włoski i zamieniany na sygnał wysyłany do mózgu. Z tych informacji szczupaki są w stanie wykrywać szczegóły ruchów wody wewnątrz swego środowiska. W odróżnieniu od narządu słuchu, linia naboczna szczupaka jest wyraźnie widoczna biegnąc wzdłuż środka jego boków. Mniej widoczne pory są również obecne na bokach głowy. Mało znanym faktem jest, że podobnie jak ryby wiele płazów także posiada system linii nabocznej. Linia naboczna szczupaka jest wysoce czuła i powinno się uważać, aby unikać dotykania jej podczas podbierania, gdyż pory mogą być z łatwością zniszczone. Informacja, jaka staje się dostępna dla szczupaka dzięki linii nabocznej, może być lepiej zrozumiana poprzez wyobrażenie sobie jazdy rowerem na zatłoczonej drodze. Nawet jeśli rowerzysta byłby na tyle głupi aby zamknąć swoje oczy i zatkać uszy, wciąż rozpoznawałby różnice w ciśnieniu powietrza pomiędzy mijającym go autobusem a mijającym samochodem. Oczywiście dla szczupaka to odczuwanie jest znacznie bardziej wyrafinowane. Rodzaj informacji, z których szczupak może korzystać dzięki temu czujnikowemu systemowi, obejmuje wielkość, szybkość i kierunek przepływających ryb, wliczając w to informację jak dawno temu dana ryba przepłynęła. Wir pozostawiony w "śladzie" każdej ryby może utrzymywać się przez kilka sekund i jest wykrywalny dla szczupaka z odległości kilku metrów. W systemach rzecznych ten dystans może wzrosnąć wraz z prądem wody poruszającym cały wir w dół rzeki do oczekującej ryby. Jeden z ciekawszych eksperymentów w tej dziedzinie został przeprowadzony w latach 1920 przez naukowca zwanego Wunder ukazujący, że ślepy szczupak był zdolny dokładnie namierzać i chwytać ryby z odległości do 10 cm. Jak wspomniano wcześniej, linia naboczna ryby łatwo ulega uszkodzeniu przez pocieranie palcem wzdłuż porów. Poprzez takie działanie Wunder dowiódł, że ślepa ryba, której linia naboczna została uszkodzona, była niezdolna do atakowania ryb. Taki rodzaj obrażeń dotykowych powstałych podczas obchodzenia się z rybą jest często tylko tymczasowy, gdyż pory regenerują się relatywnie szybko. Linia naboczna rozwija się wraz ze wzrostem ryby. Larwy ryby posiadają tylko kilka porów. Jej czułość zależy zarówno od wielkości, jak również szybkości z jaką poruszają się ryby. Tak więc duże ryby - pływające szybko, potrzebują i uzyskują znacznie więcej informacji o ich środowisku, niż ryby małe - pływające powoli (Pitcher, 1993). |
||||||||||
|